Tassenwinkel

innovatie

Opheffingsuitverkoop. Diep geschokt zag ik dit bord op de gevel van mijn favoriete tassenwinkel in Amersfoort prijken toen ik er vorige week langsliep. Ik was hoogstverbaasd, want in mijn beleving liep de winkel altijd heel goed. Wel was de winkel het afgelopen jaar niet meer geopend op de vaste koopavond. Toen ik naar binnenstapte om te kijken of er nog wat van mijn gading bij was, herkende de eigenaresse me direct. Ze vertelde me dat ze een webshop begint. Foute keus, dacht ik.

Al snel nadat ik in Amersfoort kwam wonen, ontdekte ik op mijn route naar de supermarkt de tassenwinkel. De hotspot in luxe lederwaren en reisartikelen had een stijlvol, regelmatig wisselend assortiment. Elk artikel werd ‘bewust’ ingekocht naar trendgehalte, prijs/kwaliteitverhouding, gebruiksvriendelijkheid én met een heldere garantieregeling. Iedere keer als ik er langsliep, werd mijn aandacht getrokken door de briljant mooie etalages die er regelmatig anders uitzagen.

De eerste twee jaar dat ik in Amersfoort woonde, heb ik de ingang van de winkel vakkundig gemeden door mezelf gewoonweg te verbieden er naar binnen te gaan. Ik wist namelijk dat als ik er eenmaal naar binnen ging, ik naar buiten zou komen met veel te dure tassen die ik eigenlijk niet nodig heb.

Op een gegeven moment kon ik er niet meer onderuit. Ik had een nieuwe tas voor mijn werk nodig. Wetende dat ik toch een duurdere tas zou kopen dan ik mezelf beloofd had, stapte ik naar binnen. Ik kwam uiteraard met niet alleen een werktas naar buiten, maar ook met een nieuwe handtas voor in mijn vrije tijd. Eenmaal dit station gepasseerd, kocht ik er in de jaren erna vaker een tas dan nodig en maakte ik dankbaar gebruik van het klantenkaartsysteem, waardoor ik mezelf af en toe een extra tas gunde. Aan zelfkennis geen gebrek.

Huilende vrouwen

En nu stopt ze er dus per 31 december zomaar mee. ‘Ik ga online verder. Ik kreeg een mooi aanbod, dus ik dacht ik ga dat gewoon doen’, zei de eigenaresse temidden van de bijna lege winkel tegen me. ‘Het is hard gegaan met de tassen, het meeste is al weg. Ik heb bijna huilende vrouwen in de winkel gehad’, zei ze met een ietwat bedroefd gezicht. Het ging haar duidelijk aan het hart. ‘Zelfs alle spullen uit de etalage zijn al weg. Ik heb nog één tijger over, die mag je voor 65 euro hebben als je wilt.’

Terwijl ik daar met haar stond, kreeg ik meer en meer het gevoel dat deze eigenaresse geen flauw benul heeft waar ze instapt. Online verkoop is namelijk volstrekt onvergelijkbaar met verkoop in een fysieke winkel. Oké, ze heeft smaak, dus we kunnen een goed assortiment van haar online verwachten. Maar weet ze dat online ook zo goed te verkopen als in de fysieke winkel? Ik betwijfel dat ten zeerste.

Cross channel

De webshop is nog niet online. Wie benaderd wil worden zodra dat het geval is, kan haar e-mailadres achterlaten op het formulier op de toonbank. Dat heb ik uiteraard gedaan. Toch weet ik niet of ik net zo makkelijk een tas van haar online zal kopen als in haar winkel. Door haar geweldig mooie, etalages met wisselende artikelen werd iedere keer mijn aandacht weer getrokken. Vervolgens heeft ze me weten te binden door persoonlijk contact. Door haar weet ik bijvoorbeeld dat ik een tas altijd even aan mijn schouder moet proberen of deze wel lekker draagt. Ik wil het materiaal zien en ruiken. Ook wil ik er altijd even in kijken om te weten hoe de vakverdeling is. En zij weet als geen ander hoe belangrijk dat voor een vrouw is.

Ik vind het stoer dat ze als ondernemer in deze tijd durft te kiezen voor iets anders. Ik ben alleen erg benieuwd hoe ze dat online gaat doen waar de concurrentie op gebied van tassen moordend is. Niet dat ik denk dat het onmogelijk is, want ze is creatief genoeg om mooie online etalages te maken. Maar zou ze wel beseffen wat online betekent voor het retourenpercentage? In de fashion komt ongeveer tweederde van de artikelen retour. Ook is het tekenend dat de Head of Group Logistics van het upscale tassenmerk Mulberry onlangs tegen mijn collega zei dat het bedrijf alleen maar fysieke winkels opent, vooral op luchthavens.

Voor de eigenaresse van de tassenwinkel hoop ik oprecht dat ze er goed over na heeft gedacht en zich niet heeft laten (ver)leiden door mooie (geldelijke) beloftes. Voor mezelf hoop ik dat ze me enorm weet te verrassen met haar nieuwe webshop, en dat er over een tijdje weer een kleine tassenwinkel ergens op de hoek van een straat te vinden is waar zij achter de toonbank staat. Van daaruit voert zij dan haar cross channel-strategie uit en kan ik tot aankoop over kan gaan op het moment en op de wijze zoals mij dat uitkomt.