Nodig… en wrang

Over supply chain finance is de laatste paar jaar zowel in de wetenschap als in het bedrijfsleven nogal wat te doen. Kopende partijen betalen graag zo laat mogelijk voor hun goederen en (meestal kleinere) verkopende partijen willen hun cash zo snel mogelijk binnenkrijgen. Dat botst. Cash is een noodzakelijke voorwaarde voor een bedrijf. Een noodzakelijke voorwaarde is iets wat je niet interesseert als je er genoeg van hebt, maar wat bijzonder lastig is als je er niet genoeg van hebt (zoals zuurstof voor de mens). Google ‘supply chain finance’ en je krijgt een hoop uitleg, software-oplossingen en cursusmogelijkheden voorgeschoteld om dit ‘noodzakelijke voorwaarde-vraagstuk’ op te lossen. SCF = Win-Win-Win.

Kort door de bocht: er komt er een bank tussen de koper en de verkoper. De koper maakt een afspraak met de bank dat hij garant staat voor het geld dat door de verkoper  al worden gefactureerd, de verkoper ‘verkoopt’ zijn factuur vervolgens aan de bank, de bank betaalt de verkoper sneller tegen een hele gunstige rentevoet (die de verkoper betaalt omdat de bank het betalingsrisico overneemt). Waarom zo’n gunstige rentevoet? Omdat de bank in deze enkel zaken doet met kopers met een uitstekende credit rating en omdat de rente historisch laag staat. Waarom is dit gunstig voor de koper? Die moet pas veel later zelf betalen aan de bank en kan hiermee zijn werkkapitaal optimaliseren. Is het een probleem? Ja, zelfs het lexicon van de Financial Times stelt: ‘Supply chain finance is seen by many supply chain experts and managers as the great hope for easing problems with suppliers.’

Is het nodig? Ja, de wereldwijde markt voor ‘receivables management’ wordt op 1,3 triljoen (=1,3 x 1012) US dollar geschat en er zijn echt voordelen voor alle partijen. Maar toch is het een beetje wrang, omdat het probleem in de voorbije jaren volgens mij grotendeels door de kopers is veroorzaakt. ‘Working Capital Reduction’-programma’s klonken erg vaak als ‘We gaan onze klanten sneller laten betalen, we gaan onze voorraden verlagen en we gaan onze leveranciers later betalen’. Ik heb oekazebrieven van kopende partijen gelezen met zinnetjes als ‘Uw facturen worden vanaf nu zestig dagen na einde maand factuurdatum betaald.’ SCF is dus een oplossing voor leveranciers in cashnood, waarin ze zelf opdraaien voor het bij de bank liggende betalingsrisico. Vraag is of het een duurzame oplossing is, ook als de rente weer de pan uitswingt?

En ja, er zijn ook andere methoden om je cashpositie te verbeteren. Zullen we het daar later over hebben?

Jacques Adriaansen, director Every Angle Academy