Het productieproces van Starbucks koffie

In het Amsterdamse havengebied brandt Starbucks zeven miljoen kilo koffie per jaar. Dagblad De Pers nam een kijkje achter de gesloten deuren van Starbucks’ enige branderij buiten de Verenigde Staten.

Koffiebonen zijn zeer gevoelig voor invloeden van buiten. Omdat bonen na het drogen en branden nog ademen, blijven ze vatbaar voor geuren en smaken buitenaf. Koffie en bananen groeien vaak zij aan zij, maar tijdens transport moeten ze zo ver mogelijk bij elkaar uit de buurt blijven. Koffie kan niet vervoerd worden in een container waar eerder bananen in hebben gezeten, want dan smaakt de koffie naar banaan.

Seizoensproduct
De koffie komt op pallets binnen. Op iedere pallet kunnen bijna driehonderd zakken bonen liggen. In een zak zitten dan weer net onder de zeventig kilo bonen. In augustus heeft Starbucks zoveel bonen liggen dat er nog twee pakhuizen nodig zijn. ‘Koffie is een seizoensproduct’, vertelt branderijbaas Liesbeth Geels. ‘De koffie komt in juli en augustus binnen en met die voorraad werken we vervolgens het hele jaar.’

Roosteren
De nog groene bonen worden eerst door twee zeven gehaald om stof, zand en takjes te verwijderen. Daarna gaat er een magneet en een metaaldetector langs. Zodra de keurmeesters de bonen als ‘schoon’ bestempelen, mogen ze naar de weegschaal. Vanaf daar gaan de bonen in de drie roostermachines die elk een capaciteit van negentig kilo hebben.

In een kleiner proeflokaal staat coffee master Liz Booker met de hand te roosteren. De groene bonen gaan in kleine beetjes in een soort mini-wastrommel met een vlammetje eronder. Booker haalt de bonen er met regelmaat even uit om de kleur- en geurverschillen van de bonen te zien. Als ze de optimale staat heeft gevonden, dan brieft ze die weer door naar de roostertechnici.

In gigantische trommels koelen de bonen al ronddraaiend af. Wanneer ze koel genoeg zijn, gaan ze door plexiglas pijpen naar een volgende trechter waar ze in aluminiumkleurige zakjes worden gegoten. Vervolgens gaan ze naar de Starbucksfilialen aan deze kant van de wereld en dus richting de consument.