De Olympische droom

Rusland heeft de kranten de afgelopen maanden volop voorzien van kopij. Daar waar het de laatste maand vol staat met berichten over de Krim, was er begin februari een heel andere spanning voelbaar als het over Rusland ging: zou de Olympische droom van Poetin als een zeepbel uiteenspatten of zou hij het weer flikken? Los van de discussie over hoge kosten en de toewijzingsprocedure van de Spelen werden er vragen gesteld over veiligheid, gereedheid van infrastructuur en bereikbaarheid. Al met al een grote operationele uitdaging met de nodige raakvlakken met ons vakgebied: reden genoeg de Olympische Spelen te bezoeken en ter plaatse aan waarheidsvinding te doen.

Mijn conclusie is dat we hebben gekeken naar één van de meest succesvolle spelen van deze eeuw (los van de oranje medailleoogst). Ja, wij hebben hotels gezien die net niet af waren en de afscheidingen en banners die moesten voorkomen dat de onwetende toerist zag hoeveel gebouwen net niet af bleken te zijn. Maar daar waar het de Spelen betrof, was alles klaar en uiteindelijk hadden ook alle toeristen een slaapplaats. De afgemeerde cruiseschepen waren een prima alternatief en boden een prachtig uitzicht, ook op alle gebouwen achter de banners. Een mooi staaltje flexibiliteit. Geen weggegooid geld voor de bouw van hotels die een dorp als Sochi toch niet nodig heeft. Wachtrijen waren een zeldzaamheid, ondanks de grondige controles die overal plaatsvonden. Alles verliep snel, efficiënt en er was meer dan voldoende capaciteit. Dat gold ook voor de voorzieningen voor eten en drinken. Elk restaurant had dat wat er werd beloofd.

Dat was in Beijing wel anders: ontbrekende frisdrank terwijl je in 40 graden naar een beachvolleybalwedstrijd zit te kijken… Daarbij was ook transport integraal onderdeel van de veiligheid van de Spelen: je werd eenmaal gefouilleerd voordat je de trein instapte en daarna niet meer.

Toch blijft de grote vraag: wat gaat er gebeuren met de gebouwen die nog niet af zijn, wat moet Sochi met al die prachtige stadions waar de capaciteit totaal niet in overeenstemming lijkt te zijn met de populatie in de regio? Ondanks de flexibele oplossing, een drietal ervan kan worden afgebroken en elders weer herbouwd, is er nog steeds sprake van een forse overcapaciteit. Wat gaat daarmee gebeuren, anders dan een paar wedstrijden op het WK in 2018? Al met al veel overcapaciteit. Daar zou menig supply chain manager niet erg blij mee zijn. Niet heel erg lean.

Mijn (erg voorbarige) conclusie: Poetin droomt van de Zomerspelen in 2028 in Sochi. Het weer is er al klaar voor, concludeerden we al bivakkerend op het strand.

Bas Voeten, director PwC