Carola Irvine vindt dynamiek bij L’Oréal uitdagend

Carola Irvine begon recentelijk als supply planner bij L’Oréal. Haar interesse in supply chain management werd al reizend over de wereld gewekt. ‘Ik vind het boeiend dat sommige producten over de hele wereld bekend zijn. In elke uithoek van China en zelfs in Tibet is wel een blikje Coca-Cola verkrijgbaar. En dan vraag je je af waar het vandaan komt en hoe het daar gekomen is’, zegt Irvine. ‘Je bent getuige van processen waar niets efficiënts aan is: eindeloze rijen vrachtwagens bij grensovergangen, mensen die met tachtig kilo op hun schouders sjouwen naar mensen die klaar staan met kleine auto’s of het gaat mee op de scooter naar huis.’

Waarom L’Oréal?

‘Ik had mijn LinkedIn-profiel geüpdatet en kreeg toen het verzoek van L‘Oréal of ik wilde komen solliciteren. In eerste instantie had ik een beperkt beeld van de producten en de markt. In tegenstelling tot de Belgische en Luxemburgse markt wordt de Nederlandse markt heel erg gedreven door prijspromoties. Het planningsproces is daardoor heel dynamisch, wat het werk complex en elke dag anders maakt. Het blijkt toch wel hard werken tot op de laatste minuut om die vrachtwagen vol te krijgen. Als het schap leeg is, verkopen we immers niks. Dus als ik nu in de winkel loop, denk ik regelmatig: “Zonder mij hadden die crèmes er niet gestaan.” De functie bleek precies wat ik zocht en het is uiteindelijk heel snel gegaan. In drie weken tijd had ik vier gesprekken gehad.’

Waarom jij?

‘Alleen met mijn universiteitsdiploma had ik de baan waarschijnlijk niet gekregen. Ik ben aangenomen vanwege de communicatievaardigheden die ik heb opgedaan in vorige banen en door te reizen. Het is voor deze functie belangrijk is om gemakkelijk contact te leggen en communicatie met analyse te combineren. Vanuit mijn opleiding merk ik dat ik gewend ben om heel erg vanuit de strategie te denken, maar dat is totaal niet wat mijn collega’s in de fabriek bezighoudt. Die maken zich druk om praktische zaken. Dus groot denken is niet altijd zo van belang als je met mensen iets af moet spreken. Verder moet je een doener zijn. Je kunt niet eerst heel lang over iets nadenken; je moet het dan al tien keer gedaan hebben. Dan maak je maar een keer een fout: daar leer je van en de tweede keer doe je het goed.’