Vakantielogistiek

Een supply chain-evenement is de énige plek waar het damestoilet minder druk is dan bij herentoilet. Onderweg naar Normandië langs de Franse autoroute moest ik daar ineens aan denken toen ik de lange wachtrijen daar zag. Ik wist niet eens dat het fenomeen nog bestond, dus ik werd maar weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt hoe verwend ik ben als journaliste werkzaam in de supply chain.

Ik mag naar leuke en chique locaties, waar tijdens supply chain-evenementen goede koffie wordt geschonken, waar je vervolgens ontzettend van moet plassen. En aangezien de supply chain nog steeds een mannenwereld is, is het bij het damestoilet altijd rustig. Het absolute tegengestelde van toiletbezoek langs de snelweg. Duidelijk niet ingericht op grote massa’s mensen die graag goede koffie drinken.

Eetgelegenheid
Mijn ergernis begon al in België. We hielden halt voor een toiletbezoek en een kop koffie. Al speurend naar de koffieautomaat, waarvan ik een bordje met pijl zag hangen, vond ik de wc eerst. ‘Dit is een eetgelegenheid, geen plasgelegendheid’, stond er op het hekje waar je 50 cent in moest gooien om doorgang te krijgen. Ik had geen honger. Ik moest plassen en mijn man wilde koffie. Dus ik betaalde 50 cent, ging plassen en heb me daarna rotgezocht naar de koffieautomaat. Schouderophalend kwam ik terug bij de auto. ‘Ik kan de automaat niet vinden.’

Menselijk
Noem me blond, maar ik begrijp hier dus helemaal niets van. Uit zo´n onvriendelijk bordje maak ik op dat mensen er – tot grote ergernis van de eigenaren – heel vaak stoppen om enkel het toilet te bezoeken. Heel menselijk lijkt me. Zo’n bordje houdt mij in ieder geval niet tegen om het toilet toch te gebruiken; als je moet, dan moet je en ga je niet gokken op de volgende gelegenheid.

Dus wat hoopt zo´n ondernemer nou met zo’n bordje te bereiken? Het resultaat is dat hij in ons geval nee-verkoopt aan twee potentiële klanten, die er het liefst niet meer terugkomen als het niet hoeft. Had er op bordje bij de wc gestaan: ‘Hoeft u nog niet? Neemt u dan gerust eerst een kopje koffie’, dan had ik er op zijn minst om moeten glimlachen en wellicht was ik er rustig even gaan zitten. Ik heb best wat over voor een goede kop koffie, vriendelijke bejegening en een schoon toilet.

Drukte
In Frankrijk zijn de reisafstanden groter en de mogelijkheden om te stoppen zijn kleiner. Overal waar je komt is er dus grote drukte bij de rustplaatsen. De rij bij het damestoilet is veelal helemaal niet om over naar huis te schrijven. Ontmoedigd om achteraan te sluiten, kocht ik maar eerst wat veel te dure troost. Twee euro veertig voor een klein bekertje met ontzettend vieze koffie. Omdat ik toch echt moest na het vele filerijden bij de tolhuisjes, keerde ik troosteloos terug naar de wachtrij van dames.

Bij de mannen-wc daarentegen was weinig verkeer, dus ik tuurde van achteraan de rij op een afstandje naar binnen om de layout van het herentoilet te bestuderen. Toen er een dame met haar zoontje vanachter de deur vandaan kwam, aarzelde ik geen moment en liep doelgericht – met straffe passen en een stoïcijns gezicht – langs de urinoirs naar het toilet. Zo, 20 minuten wachttijd omzeild. Daar hoefde ik geen ingewikkelde wachttijdtheorieberekening op los te laten.

Mijn vakantie is inmiddels voorbij. Als ik in de toekomst nog eens zo´n rit maak, dan ga ik de stops zorgvuldiger plannen. Twee uurtjes rijden, kwartiertje rust. Maar voorlopig hoef ik me niet meer druk te maken over het verkrijgen van goede koffie, toiletbezoek en wachttijden. Het logistieke evenementenseizoen komt er nu eerst weer aan en ik mag weer naar die leuke en chique locaties met goede koffie. En toch, gek genoeg, koester ik de stille hoop die enorme drukte daar dan aan te treffen bij het vrouwentoilet.