Spoedeisende hulp

Wanneer weet je of hulp spoedeisend is? Sommige noodgevallen zijn duidelijk en zijn misschien op papier vastgelegd. Maar het is onmogelijk om echt alle risico’s in kaart te brengen. Uiteindelijk komt het toch ook neer op intuïtie. Dat heb ik afgelopen week persoonlijk meegemaakt met de uitval van een lichamelijke productielijn die van levensbelang is.

De avond na onze geslaagde finaledag van de Supply Chain Professional op 8 juni 2011 kreeg ik opnieuw – de maandagavond ervoor had ik ook al even last gehad – in vlagen ernstige steken in mijn buik. Liggend in bed voelde ik bij een bepaalde lichaamshouding een unieke pijn dwars door een pilletje paracetamol heen. Weer gaan slapen was geen optie. De dokter of de huisartsenpost bellen zou alleen maar onnodig tijd kosten. Want zelf dacht ik het goed mijn blinde darm zou kunnen zijn. En wanneer een ontstoken blinde darm knapt, dan is haast geboden want dit kan leiden tot een levensgevaarlijke buikvliesontsteking. Even overwoog ik om een taxi te bellen, zodat mijn vrouw thuis zou kunnen blijven bij de kinderen. Maar omdat ik voelde dat ik kon lopen, besloot ik zelf te rijden naar het ziekenhuis, afdeling Spoedeisende Hulp.

Diagnose
De eerste diagnose door de dokter van de Spoedeisende Hulp om 1.45 uur in de nacht was inderdaad hoogstwaarschijnlijk een blindedarmontsteking. Ik werd opgenomen voor een scan vroeg in de volgende ochtend. Een tweede dokter aan mijn bed bevestigde na het drukken op mijn buik onder de navel de diagnose van blindedarmontsteking: ‘Aan de rode blossen op je wangen zag ik het al.’ Ook mijn bloedmonster toonde een lichte verontreiniging aan, een aanwijzing dat mijn blinde darm mogelijk was gesprongen. Ik ging donderdag, een dag na onze verkiezing onder het mes en onder algehele narcose; een scan leek niet nodig en alleen maar tijd te kosten.

Na de operatie, die een uur (twee keer zo lang als normaal) had geduurd, hoorde ik dat mijn blinde darm inderdaad was gesprongen. Mijn zelfdiagnose om de schakel van de huisarts te passeren was juist geweest. En als gevolg van de perforatie en het veelvuldige spoelen tijdens de operatie was een vijfdaagse antibioticakuur via infuus noodzakelijk.

Beslissingsboom
Een verblijf van vijf dagen in het ziekenhuis leert je relativeren. Hoe veel ernstiger andermans ziektes en medische problemen kunnen zijn. En het leert je ook observeren. Hoe een specialist veel moeite had een 57-jarige vrouw met een gebroken heup en broze botten een rationele keuze te laten maken tussen een kunstheup en een grote pin in haar eigen heup. Dan verbaast het me dat er niet een overzichtelijk beslissingsboom op een A4-tje bestaat waarin de gevolgen van bepaalde keuzes helder staan uitgelegd voor de patiënt en ook de behandelende arts.

Al tijdens de laatste dag in het ziekenhuis bedacht ik me dat het goed zou zijn dat alle jongeren een jaar lang sociale dienstplicht in de zorg zouden moeten vervullen. Daarnaast moeten alle werkenden uit het bedrijfsleven en de (semi-)overheid verplicht een week per jaar diensten meedraaien. De sociale dienstplichtigen op herhaling kunnen dan in de praktijk de zorg meemaken die ze uiteindelijk in hun leven ook nodig zullen hebben. Door hen jaarlijks uit hun comfortzone te halen, leren ze beter te oordelen over allerlei zaken. En dan weten deze mensen ook beter wanneer hulp spoedeisend is, medisch en zakelijk.

ir. Martijn Lofvers
Hoofdredacteur Supply Chain Magazine
martijn.lofvers@supplychainmedia.nl