Mijn persoonlijke les

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik heb de natuurlijke neiging om aan het einde van het jaar ‘de balans op te maken’. Het makkelijkste is om alle zakelijke successen te vermelden, om vervolgens mezelf op de borst te slaan en te vertellen hoe geweldig het allemaal was. Is leuk om te doen, maar is ook de meest veilige weg. Lastiger is mezelf de spiegel voor te houden. Wat heb ik goed en fout gedaan en vooral wat heb ik geleerd. Ik zou het erg leuk en leerzaam vinden als de lezers van deze column hetzelfde doen. Ben benieuwd wie de uitdaging aanneemt.

Dit jaar heb ik vooral geleerd om delen van mezelf meer in balans te brengen: heden en verleden vielen samen. Dit vraagt om uitleg.

In april van dit jaar is mijn vader overleden, het klinkt raar, maar het was een opluchting. Na jaren van ziekte, ellende, ziekenhuis in en ziekenhuis uit, was het genoeg. Vlak voor zijn dood heb ik ruim een week permanent in het verpleeghuis ‘gewoond’ waar hij verzorgd werd. Het was net alsof ik in een film terecht kwam. De donderdag voor Pasen bezochten een collega en ik diverse klanten. Al met al hadden we die dag zo’n 450 kilometer gereden, toen op weg naar huis mijn moeder belde en zei dat het verstandig was dat we zouden komen. De collega die bij mij in de auto zat, stapte over in de auto van een andere collega, die stom toevallig in de buurt was, vervolgens vrouw en kinderen opgehaald en er kwamen nog zo’n slordige 200 kilometers bij die dag terwijl half Nederland op vakantie ging vanwege Pasen.

’s Avonds vertelde de arts dat het ‘een kwestie van tijd was, misschien een paar dagen’. Praktisch als ik ben, zei ik direct ‘dan blijven we’. Zo gezegd zo gedaan, mijn vrouw en ik bleven waken en onze kinderen gingen naar huis, althans, de eerste nacht is ook mijn jongste zoon gebleven.

In de kamer van mijn vader stond een stoel, zo’n echte plastic verpleeghuisstoel, gemaakt vanwege de efficiency en niet voor het gemak. Er was een klapstoel en een leeg bed. Met z’n drieën wisselden we ieder half uur van plek, want het lang zitten op een klapstoel bleek geen pretje.

En eigenlijk gebeurde er verder niets. Niemand keek naar ons om. Wilde we wat eten of drinken, slapen, wassen, douchen of naar het toilet? Niemand van de verpleging zei of vroeg wat. ’s Avonds rond een uur of negen vroeg ik aan de avondzuster of er misschien een boekje was met uitleg, of een folder of iets dergelijks met daarin de gebruiksaanwijzing van het huis. Ze zei: ‘Wat een goed idee, nooit over nagedacht, maar we hebben het niet. Trouwens’, vervolgde ze haar verhaal. ‘Uw moeder weet precies hoe het hier aan toe gaat, zij weet alles, vraag het maar aan haar.’

‘s Nachts rond een uur of twee kwam de nachtzuster binnen. Ze keek om zich heen, was even stil en zei: ‘Dit kan toch niet waar zijn. U zit hier op een klapstoel met TL-verlichting bij een stervende. Heeft u eigenlijk al iets gegeten of gedronken?’ Zonder dat ik iets terug kon zeggen, stormde ze weg en kwam met een comfortabele ligstoel terug, legde een handdoek over de TL-balk, had een schemerlamp meegenomen en in haar sleep trok ze een karretje met eten en drinken achter zich aan. U begrijpt, zoiets vergeet je nooit meer. Over die laatste week in dat verpleeghuis kan ik werkelijk een boek schrijven en misschien ga ik dat ook nog weleens doen.

Na de middelbare school, ben ik maatschappelijk werk gaan studeren aan de Christelijk Sociale Academie ‘De IJsselpoort’ in Kampen. Ik wist werkelijk niet wat ik wilde, het enige dat ik wist, was ‘dat ik iets met mensen wilde doen’.

Braaf als ik ben heb ik mijn HBO-diploma gehaald en heb vijf jaar gewerkt in de non profit sector. In de tweede lijn, een ziekenhuis, en in de eerste lijn als maatschappelijk werker in Meppel en Staphorst. Omdat ik naar mijn idee iets teveel met mensen werkte en weinig toekomstperspectief zag, ben ik bedrijfskunde gaan studeren en ben eind jaren tachtig overgestapt naar de logistiek, de tegenhanger van de ‘mensen business’. Ruim vijftien jaar lang hield ik me bezig met allerlei ‘logische en analytische zaken’. Achteraf gezien is het natuurlijk een zwart/wit-reactie op mijn non profit tijd geweest. Want toen ik eenmaal in het bedrijfsleven zat, vond ik die zorg maar niets. Om mezelf nog zakelijker en meer analytisch te ontwikkelen, volgde ik een MBA-opleiding en rondde ook deze opleiding braaf af.

In 2000 begon ik met BLMC en tien jaar later, in 2010 dus, deed zich de mogelijkheid voor om vanuit BLMC een onderzoek te doen naar patiëntenlogistiek en -planning in, u raadt het al, de zorg. Het was alsof heden en verleden bij elkaar kwamen. Maar het was meer dan dat. Het project startte kort na het overlijden van mijn vader, het was een soort ‘stage’ in de zorg.

Toen het project startte, was ik blij. Ik voelde me vereerd, dat ten eerste. Maar in tegenstelling tot het verleden, toen ik me afzette tegen de zorg, vond ik het nu een geschenk uit de hemel. Ik kon mijn kennis van en ervaring met zowel zorg als logistiek voor het eerst in mijn leven combineren. En in tegenstelling tot de situatie dat ik bij mijn vader aan het bed zat, had ik het gevoel dat ik nu echt iets kon bijdragen aan een positieve verbetering en verandering. Het bijzondere was ook nog dat diverse projectcollega’s dezelfde intrinsieke motivatie voelden waardoor een bijzondere sfeer in het team ontstond en de positieve energie volop stroomde.

Eindelijk was mijn ‘non profit’ verleden in balans gekomen met mijn ‘profit’ heden. Eerder had ik me afgezet tegen mijn verleden als zorgprofessional, zoals een puber dat kan doen tegenover zijn ouders. Op dit punt ben ik nu meer volwassen ben geworden; want dat is voor mij een belangrijke les van dit jaar. Niet je verleden op zich maar hoe je ermee om gaat, bepaalt mede wie je bent. Met deze gedacht ontstaat er in mezelf een enorme kracht, waardoor ik met passie, betrokkenheid en (logistieke en zorg) deskundigheid kan werken aan verbetering van die zorg.

Wat is, beschreven in één woord, zin of alinea, uw les na 2010?

Michel van Buren, Directeur BLMC
mvanburen@blmc.nl