Lessen uit de Tour 34

Het is niet te geloven, Cadel Evans wint de Tour! Hij is al tweemaal tweede geworden, hij werd wereldkampioen en heeft diverse andere koersen op zijn palmares staan. Geen kruimelwerk, maar toch: hoe is het mogelijk?

Dit jaar richtte hij zich helemaal op de Tour. Hij was niet de enige, de concurrentie was sterk. Ook mannen als Contador, Andy Schleck, Gesink, Basso, Wiggins en Sanchez hadden hun hoge ambities voor de Tour kenbaar gemaakt. Echter, de bookmakers gaven Evans vlak voor de Tour slechts 2 procent kans om te winnen, het zou of eerder Andy Schleck (29%) of Contador (58%) worden. Waarom maar 2 procent?

Als er een leiderstrui zou bestaan voor de renner met de minste vrienden, dan zou er één topfavoriet zijn: Cadel Evans. Hij heeft de reputatie van een wieltjesplakker die nooit zelf aanvalt. Met iemand die alleen het bordje van anderen leeg eet, wil niemand samen aan tafel zitten. Herkenbaar? Met supply chain-partners die nooit zelf risico’s nemen en vooraf garanties willen hebben, is het ook maar lastig samen ondernemen.

Er is bijna geen andere sport te bedenken waar samenwerken en concurreren zo dicht bij elkaar liggen. Je hebt steun nodig op momenten dat je het lastig hebt of wanneer je wilt aanvallen om je concurrentie uit te schakelen. Een groep wielrenners fietst minimaal 20 procent sneller dan een eenling. Steun voor de kopmannen komt in eerste instantie van de ploegmaten (ook wel knechten genoemd), maar vaak ook van andere ploegen. In dat geval moet er sprake zijn van belangen die samenvallen. ‘Wij de ritoverwinning, jullie de gele trui’, of iets dergelijks.

Deze samenwerking is meestal puur rationeel en duurt niet langer dan strikt noodzakelijk. Als je afspraken niet nakomt of iemand flikt in de finale dan word je dat lang nagedragen. Herkenbaar? Inkopers die leveranciers jarenlang hebben uitgeknepen, komen maar slecht tot samenwerking met diezelfde leveranciers.

In de afgelopen Tour werd in de aanloop naar de beklimming van de Galibier duidelijk dat Evans weinig vrienden heeft. Hij werd door de topfavorieten gedwongen om de achtervolging op Andy Schleck zelf te leiden. Zijn eigen knechten waren niet in staat om hem te helpen. Het tekent Cadel dat hij vervolgens de handschoen oppakt en sterk genoeg blijkt om in zijn eentje twee minuten goed te maken op Schleck. Waarschijnlijk heeft hij daarmee de Tour gewonnen.

Herkenbaar? Je kunt ver komen in je eentje, maar het kost zeer veel kracht en resources. Niemand verspeelt graag krachten en resources. Wellicht verklaart dat de grote interesse op dit moment in ketensamenwerking, social media en open innovatie. Diegenen die geïnteresseerd zijn in hoe mensen samenwerken en concurreren tegelijkertijd raad ik aan zich eens te verdiepen in het wielrennen. Een schitterende metafoor voor het supply chain-leven!

Frank Rozemeijer is NEVI hoogleraar Purchasing & Supply Management aan Maastricht University
en associate partner bij Solvint (www.solvint.com)
Reacties: frank.rozemeijer@solvint.com