Energievoorraad

Soms vraag ik me af of we wel de echte prijs van energie betalen, en dan in het bijzonder de energieprijs voor transport: olie. Tenslotte wordt rond de 50 procent van de olie aangewend voor transport. Onlangs wederom een recordprijs voor de liter euro aan de pomp en geen haan die er echt naar kraait, alsof het nog steeds een koopje is. En dat is het ook wat mij betreft.

De volatiliteit van de olieprijs van de afgelopen jaren lijkt er op te wijzen dat we niet de werkelijke prijs van energie betalen, maar een quasi-prijs. Een prijs waarvan iedereen vooral onbewust wel weet dat het veel te goedkoop is, maar zolang je ervan kan profiteren dan doe je het. Uiteraard zijn er allerlei (geo-politieke) invloeden die de prijs laten schommelen, maar de vraag is of je amplitudes tussen de 30 en 150 dollar per vat nog schommelen kunt noemen.

Gelet op vraag en aanbod, dan is het aanbod eindig en neemt consumptie alleen maar toe met groeiende populatie en groeiende economieën. Met dit vooruitzicht, de enorme afhankelijkheid van olie en de huidige volatiliteit kan de echte prijs structureel alleen maar hoger zijn.

Laat nu het overgrote gedeelte van de huidige supply chains, in ieder geval voor degene in de lage marge industrieën met lange product levenscycli, ingericht zijn op de quasi-prijs van olie: lagelonenlanden productie, lange ketens, frequente leveringen en lage voorraden. Wat nu als de echte prijs van energie komt boven borrelen?

Logischerwijs verschiet eenieder in tactische en operationele pogingen: transportkosten verlagen. Bijvoorbeeld minder frequente leveringen en grotere hoeveelheden, wat hogere voorraden betekent. Of meer gebruik maken van goedkopere (lees langzamere) transportstromen, wat aanleg van nog meer voorraden tot gevolg heeft, om de consequenties te kunnen managen.

MIT-statistieken tonen aan dat als de olieprijs stijgt, dat de totale logistieke kosten meer stijgen door voorraadkosten dan door transportkosten. Dit zijn slechts doekjes voor het bloeden.

Een echte oplossing is dat je accepteert dat je nu een quasi-prijs voor energie betaalt en in de nabije toekomst de echte prijs zal moeten betalen. De supply chain-strategie zal aangepast moeten worden: het aanbod dichter naar de markt gebracht, de lengte in de keten worden verkort en dit zal uiteindelijk weer leiden tot minder voorraden.

Voor wie dit niet accepteert en denkt dat er genoeg alternatieven om de hoek zijn, is het misschien goed om zich te realiseren dat onze windmolens momenteel ook niet op wind draaien, maar op subsidie.

Jaap-Willem Bijsterbosch is managing director van TruEconomy Consulting (www.trueconomy.com)